kiwiopreis.reismee.nl

Settelen in Sydney

G'day mate!


Inmiddels is het alweer oktober, ik heb alweer 4 weken in Sydney erop zitten! Time flies when you're having fun. Ik geniet met volle teugen van mijn nieuwe leven, maar kijk ook onwijs uit naar het moment dat ik op het vliegtuig terug naar Nederland stap. Nog 2 maanden te gaan en dan ben ik weer terug! Maar zover is het nog niet. Wat heb ik de afgelopen twee weken uitgespookt?!

Woensdagavond 25 september was een speciale avond, we gingen namelijk met zijn vieren naar de show Westside Story IN HET SYDNEY OPERA HOUSE!!!!!!!!!  Onwijs gaaf! Ik keek er dan ook erg naar uit en had me een beetje opgedoft voor we gingen. Samen met Danique, Lydia en Anna liepen we op het prachtige gebouw af. Natuurlijk even wat foto's maken voordat we naar binnen gingen. Het was druk, de show was bijna uitverkocht. Het gebouw was ook echt super mooi van binnen. Je kon binnenin de vorm van het gebouw zien en aangezien wij boven zaten konden wij ook nog eens genieten van een mooi uitzicht over de haven. De zaal was gigantisch en wij zaten op de goedkoopste plek, namelijk achterste rij helemaal bovenin, maar we konden het toch goed zien en genoten er net zoveel van. De show startte en meteen bij de eerste deuntjes van de muziek werd ik helemaal blij. De rest van de show heb ik alleen maar zitten genieten en in mijn hoofd meegezongen met de liedjes. Wat een feest! Dit is absoluut een van mijn hoogtepunten, nu al!

Donderdag was ook een bijzondere avond, maar in een heel ander opzicht. De Chileen Christobal werd namelijk 19 en dat moest gevierd worden. We zouden het met ons studiehuis (ons level) vieren, maar toen ik thuiskwam van school zat het al aardig vol. En gedurende de avond kwamen er meer en meer mensen bij! Het was een gezelligheid, we hebben nog gezongen en toen deelde hij taart uit en we dronken op zijn verjaardag. Daarna zijn we naar de beruchte club 'Ivy' gegaan. Op donderdagavond nog wel! Daar moest ik wel even mijn principes voor aan de kant schuiven (vrijdag school), maar achteraf ben ik blij dat ik ben gegaan! Wat een gigantische club. Om er gratis in te mogen (dat is een ding hier, entree betalen) moest je voor 10 uur arriveren. Ai, wij stonden om 10 voor 10 in een lange rij. Dat werd betalen! 10 dollar was nog te overzien. We werden door de club rondgeleid en gingen eerst naar de top, hier was namelijk een zwembad bovenop het gebouw! Helemaal gek. Daarna gingen we een paar levels af en eindigden weer beneden. We hebben lekker gedanst tot in de vroege uurtjes en gingen via de mac (frietjes als midnightsnack) weer terug naar ons studiehuis. Hier plofte ik samen met twee huisgenoten nog even op de bank en daarna gingen we alle drie slapen, nog gauw even wat uurtjes slaap meepikken voor het tijd was om naar school te gaan. Hoewel ik me de volgende ochtend niet opperbest voelde, ben ik toch gegaan! 's Avonds ben ik er wel op tijd weer ingedoken..

Zaterdag heb ik lekker uitgeslapen en ben ik samen met Danique en een paar van haar klasgenoten naar het Pyrmont Wine, beer & food festival gegaan. Precies iets voor mij! Ik kocht samen met twee jongens een plastic wijnglas (schandalig, ik weet het) en 5 vouchers. Een paar van ons gingen aan het bier en ik ging samen met die twee aan de wijn. We hebben in totaal 5 verschillende wijntjes geproefd en patatjes als lunch gegeten. Het was een gezellige middag en die eindigde nog niet daar, want we besloten om te gaan midgetgolfen! Hier moesten we wel eerst even 45 minuten lopen, maar ach. We gingen voor twee rondes, omdat we er een gratis kregen bij het kopen van een kleurige pet. Welja. Alle vier met een gekke pet op en op naar de holes. Ik bakte er zoals gewoonlijk niks van, maar we hadden lol. En ik was niet altijd de slechtste (wel gemiddeld genomen)! Hierna namen we afscheid en gingen we ieder terug naar onze eigen plek om een rustig avondje te hebben.

Zondag ging ik samen met Danique, Lydia en Anna een wandeling maken van Coogee Beach naar Bondi Beach (het bekende Bondi!) en het was lekker weer. Wel af en toe een fris windje, maar verder hadden we een stralende zon dus we mochten niet klagen. Er waren genoeg mensen op de diverse stranden waar we langs liepen en soms waren er ook mensen aan het zwemmen! Brrr, ons niet gezien. Het was dan wel 20 graden, het water was nog best fris en er was een frisse wind. Maar al wandelend genoten we ook en na een lange tijd en het zien van verschillende mooie stranden kwamen we dan eindelijk aan bij Bondi Beach. We hebben even genoten van het 'typische' en 'toeristische' plekje, maar besloten om nog een andere keer terug te komen en gingen op naar een leuk marktje vol met sieraden en andere mooie dingetjes. Ik heb nog een leuk tweedehands boek op de kop getikt, een die op mijn leeslijstje stond! En na nog even een ijsje te hebben gehaald gingen we weer terug naar ons studiehuis. 's Avonds heb ik heerlijk voor mezelf gekookt en mijn huisgenoten kwamen even snuffen en vragen wat ik aan het maken was. Ook ontdekte ik dat ik een nieuwe huisgenoot had, de Nederlandse Julie. Ik heb nog een tijdje met haar zitten babbelen en heb na mijn avondeten nog even zitten kletsen met een paar huisgenoten, waarna ik me terugtrok op mijn kamer en lekker heb zitten netflixen.


Een nieuwe, spannende week! Deze vierde week stond in het teken van de mock test: een oefentoets waarin je net doet alsof je examen doet en dan uitslag krijgt of je op het goede niveau zit. Ik maakte natuurlijk van een mug een olifant en was binnen de kortste keren gespannen. Daarnaast zat ik ook niet lekker in mijn vel; mijn keel deed zeer en mijn neus begon vol te zitten. Deze combinatie was niet bepaald bevorderlijk voor mijn concentratie en dinsdag had ik het moeilijk. Het eerste deel was van start gegaan en het was echt heel pittig. Tot overmaat van ramp deed de cd-speler het ook niet goed bij de luistertoets en had ik helemaal het gevoel dat ik het had verknald. Ik ging overstuur naar huis, maar kwam gelukkig na een tijdje wel weer tot rust. Ik moest rusten, want woensdagochtend had ik mijn spreekexamen samen met een ander Nederlands meisje. Ook die ochtend zat ik niet lekker in mijn vel en ik was gespannen. We kregen die middag onze eerste resultaten terug. Je moet 70% halen om te slagen. Niemand had dat, maar dat was al voorspeld en was niet raar, we waren immers pas 3 weken bezig en hadden nog niet alles geoefend. Ik had 47%, 50%, 57% en 63% en schrijven moeten we nog terug krijgen. Ik schrok, raakte in paniek en zag mijn droom om eerder naar huis te gaan in duigen vallen. Overstuur vertrok ik na schooltijd meteen naar huis en raakte in een dip. Hoe moest ik ooit halen?! Kon ik CPE wel aan of moest ik maar gewoon CAE gaan doen? Ik besloot mezelf bij elkaar te rapen, heb mijn yogakleren aangetrokken en ben naar yoga en meditatie gegaan. Het was heerlijk en ik kwam volledig tot rust, mijn neus ging zelfs open! Helemaal zen vertrok ik weer naar mijn studiehuis waar ik mijn huisgenoten aantrof en gezellig mee ben gaan kletsen. Ik ben vroeg mijn bed in gegaan en ben de volgende dag vol frisse moed naar school gegaan.

Donderdag was weer een partynight, maar niet zo maar een! Christobal en ik hadden namelijk een tijdje terug al afgesproken dat we een taco night wilden houden. En nu we nieuwe huisgenoten hadden konden we dat eindelijk houden, omdat het veel leuker was met meer mensen! Er was wat onenigheid want ik zei dat taco's gele harde schelpen waren en hij hield vol dat dat Amerikaanse troep was en dat echte taco's tortilla's waren. Jaja. Dus werd het tortilla night. Ik werd chef tortilla en hij werd chef guacamole. We trommelden huisgenoten op en ik ging op weg om boodschappen te doen, ik had 2 lekkere recepten gevonden!! Helemaal in mijn element kwam ik met twee boodschappen tassen terug, klaar om voor iedereen te koken. Mijn huisgenoot Simon hielp me heel lief met snijden, maar het bakken en marineren e.d. deed ik. Iedereen druppelde binnen en snoven de lekkere lucht op. 'Dat ruikt goed!' kreeg ik te horen en ik werd helemaal blij. Ik legde ze uit dat ik graag voor mensen kook en dat het 10 maanden geleden was dat ik voor een grote groep mensen had gekookt en me nu dus kon uitleven. Uiteindelijk waren de tortilla's klaar en konden we aanvallen. Ik had Mexicaanse kip (veilig) en spicy beef (experiment) gemaakt. De kip was de favoriet, maar de beef was ook niet verkeerd! Het regende complimenten en er werd gevraagd of ik voor ze kon komen koken! Ha. Wie weet komt er nog een kookavondje. Na het heerlijke maaltje kwamen er meer mensen (eten was exclusief voor ons) en rond half tien gingen we gauw richting Ivy, in de hoop dat we nog gratis binnenkwamen. Helaas dachten meerdere mensen dat en stonden we weer in de rij. Toch weer 10 dollar. Ik heb weer een heerlijke avond gehad, lekker gedanst en weer een lekkere midnightsnack genomen om af te sluiten. 

Vrijdag was het de eerste warme dag en was de helft van mijn klas niet aanwezig. Ik wist niet zeker of ik zou gaan, want mijn stem was compleet weg en ik piepte en kraakte alleen, maar ik ben toch gegaan! Samen met 4 anderen zaten we daar in een lege klas. Dus werden we bij een andere klas gevoegd en keken een documentaire en deden luisteroefeningen. Na 2 uur gaven mijn 4 klasgenoten aan toch ook wel naar het strand te willen... Ik wilde niet want ik voelde me nog belabberd (door mijn keel, niet door een kater!!!) dus ben ik naar huis gegaan. Er was immers verder niemand die bleef voor de les en ik had geen behoefte aan 1 op 1 les. Ik heb een heerlijk rustige middag/avond gehad en heel veel thee gedronken om mijn keel maar te smeren. 

En vandaag... Was mijn stem weer terug! Het kraakte nog wel wat, maar ik was alweer verstaanbaar. Ik leerde twee nieuwe huisgenoten kennen: Christobal (Ha! Een Spaanse en een Chileense in een huis) en zijn vriendin Marissa uit Spanje. Ze waren heel vriendelijk en we hebben een tijdje staan kletsen. 's Middags heb ik op de bank gehangen met Christobal uit Chili (verwarrend nu haha) en na een tijdje ook Simon en ook heb ik nog 2 uurtjes gestudeerd (gemotiveerd he!). En omdat het kinderboekenweek in Nederland is en ik ook al een kinderboek uit Nieuw-Zeeland heb, ben ik naar de leukste boekenwinkel (volgens mijn lonely planet) in Glebe gewandeld. Onderweg werd ik nog aangesproken door een studente die me wilde ondervragen voor een onderzoek over gezondheid, zowel fysiek als mentaal. Toevallig had ik een artikel gelezen over niet willen praten over mentale gezondheid in Australië dus kon ik er veel over vertellen! Leuk hoor. Ik moest daarna nog opletten dat ik niet werd aangevallen door magpies (grote zwarte vogels die random mensen aanvallen!) en bereikte uiteindelijk de boekenwinkel. Na lang tobben het ik twee boeken meegenomen: koala bare (over een koala die zichzelf geen beer vindt want hij is bare!) en een over het dagboek van een wombat. Super cute. Nog langer gehangen met mijn huisgenoten en daarna gegeten en veel thee gedronken. En nu... Ga ik weer uit! Haha, als dat maar goed gaat met mijn stem. Die zal morgen wel weer verdwenen zijn!

Morgen nog heel leuk naar de finale van rugby op nationaal niveau! Ik ben zeer benieuwd. Ken geen enkele regel van rugby, maar we gaan met een grote groep dus dat is gezellig. Ik ben benieuwd! 


En verder.. Heb ik het naar mijn zin, maar ik wil toch wel graag naar huis! Hard werken, veel leuke dingen doen en dan komt het moment dat ik eindelijk weer in het vliegtuig stap toch sneller dan ik denk! Cheers mates!

Eindstation Sydney: eerste week

G'dday mate!


Inmiddels heb ik mijn eerste week in Sydney achter de rug. Ik ben al 5 dagen naar school geweest en heb al het nodige gezien en gedaan. Ik ben lekker gesetteld en heb het onwijs naar mijn zin. Maar, laten we bij het begin beginnen!

Zondag vloog ik van Adelaide naar Sydney, mijn laatste vlucht voorlopig (in december pas weer). Ik had gelukkig al van tevoren een transfer naar mijn accommodatie geboekt, dus toen ik eenmaal mijn koffer had kon ik meteen vertrekken! Lekker decadent alleen in een groot busje ging ik op weg naar mijn studiehuis. De meneer hielp mij heel vriendelijk met het binnenkomen van mijn studiehuis, het tillen van mijn 28kg koffer naar 3 hoog en alle deuren te openen. Daarna kon ik bekijken waar ik terecht was gekomen. Ook was ik zeer benieuwd naar mijn huisgenoten. Ik zag op de koelkast een briefje hangen met namen per kastje erop. Hey, er stond iemand anders op mijn kastje! Even doorkrassen en kastje leegmaken (waar niet veel in zat). Daarna verder met de rondleiding. Er zijn heel wat kamers en er zijn twee badkamers, waarvan 1 kleine. Helaas was er nog steeds geen teken van huisgenoten, dus besloot ik om de weg naar school te lopen, zodat ik de volgende dag wist waar ik heen moest. Ik zette mijn google maps aan en liep de route die me aangegeven werd. Hmmm, wel een beetje om denk ik. Waar mijn navigatieskills eerder helemaal vlekkeloos waren, ging het nu iets minder goed. Ik ben drie keer de verkeerde straat ingelopen, maar uiteindelijk stond ik dan voor mijn school, the English Language Company. Klein schooltje, daar houd ik wel van. Next step: boodschappen doen. Ik had gezien dat er een grote winkel in de buurt van mijn school was dus liep ik daar (in 1 keer goed!) naartoe. WOW. Even werd ik helemaal overdonderd door de gigantische drukte in de winkel en de grootte van de winkel. Het heeft drie verdiepingen, dus was het in het begin even zoeken waar ik wat kon vinden. Ik werd helemaal gek van alle mensen, maar slaagde er toch in om alles wat ik nodig had te verzamelen en af te rekenen. Even later stond ik buiten met een gigantische boodschappentas en moest ik de weg terug vinden. De heenweg had talloze zigzag straatjes, dus besloot ik om de makkelijke route te nemen. Deze was echter flink om en ging door Chinatown, ook een heel druk stuk van de stad. Ik had het helemaal gehad met de drukte en kwam puffend in mijn studiehuis aan. Ik voelde me heel volwassen toen ik met mijn boodschappentas aan mijn arm de deur opendeed en de boodschappen uitpakte en opborg. Mijn avondeten bestond uit soep met een broodje en was in een mum van tijd klaar en op. Daarna trok ik me terug op mijn kamer en heb achter elkaar door gebeld met mijn ouders, Jasper en Michelle en daarna nog Laura. Na iedereen te hebben bijgepraat heb ik mijn koffer uitgepakt en heb het voor elkaar gekregen om alles in de kleine kast te krijgen! Mijn kamer lijkt zelf ook op een kast, maar hey meer heb ik niet nodig. Om 9 uur hoorde ik geluid uit de gezamenlijke ruimte en rook ik een etenslucht.. Tijd om op ontdekking te gaan! En... Het bleek een jongen van 18 uit Chili te zijn. Hij is hier al 4 maanden en blijft nog 2 maanden en doet een algemene cursus Engels. Hij wist al wel dat ik Cambridge zou gaan doen, want op school was aangekondigd dat de Cambridge studenten zouden komen. Ha! Hij was heel vriendelijk en vertelde mij dat er niet heelveel andere huisgenoten waren. Na een gezellig gesprekje maakte ik me klaar om naar bed te gaan en pakte mijn tas in. Kom maar op met de eerste dag!

De eerste schooldag brak aan. Een beetje gespannen was ik wel, maar ik was ook vooral erg benieuwd. Ik had het geluk dat mijn Chileense huisgenoot ook dezelfde tijd naar school ging en dus ben ik met hem meegelopen (weer een totaal andere route). Op school moest ik in de chill area gaan zitten en ik hoorde meteen een stuk of 5 Nederlanders. HUH! Dit had ik niet verwacht. Nouja, kan ook leuk zijn. We kregen een formulier met algemene gegevens die we moesten invullen en moesten daarna een taaltoets maken. Spannend! Aan de hand van deze resultaten werd je namelijk geplaatst. Oh ik hoopte zo dat ik in CAE terecht kwam! Na de toets had ik pauze tot half elf, een flinke tijd dus. Een beetje verloren liep ik rond en net toen ik besloot er dan maar op uit te trekken, zag ik voor me een meisje naar beneden lopen. 'Are you going for a coffee?' vroeg ik en daarna voegden we samen. We hebben uiteindelijk geen koffie gedronken, maar wel gekletst en wat door de stad gelopen. Om half elf was het tijd voor de rondleiding en een algemeen praatje. Hier ging ik bij twee meisjes aan tafel zitten, een uit Zwitserland (Franse deel) en een uit Duitsland. We kregen wat info over de lessen en daarna was het lunchtijd. We besloten met zijn drieën naar buiten te gaan en vlak voordat we de deur uitliepen haakte er nog een Nederlands meisje aan. Toen we terugkwamen hingen de scores er al.... AAAA! En.... WOW. IK ZIT IN CPE. CPE!!!!! Dat is de hoogste klas van Cambridge. Huh?! Nou, dan zal ik het wel goed gedaan hebben. Ik zat samen met nog 4 andere Nederlanders in de klas, verder 6 mensen uit Zwitserland en 1 meisje uit Duitsland. We gingen naar onze klassen toe en leerden onze leerkracht kennen. Het was voornamelijk kennismaken en aan elkaar wennen. We deden wat oefeningetjes en vertelden info over onszelf. Hierdoor kwam ik erachter dat ik de bejaarde van de groep ben als 23-jarige. De rest is namelijk allemaal 18/19 jaar (zelfs een 17!). Afijn, samen met Lydia (Zwitsers) en Anna (Duits) had ik het wel naar mijn zin. Om kwart over vier was de dag voorbij en haakte Danique (Nederlands) weer bij ons aan. Anna vertrok naar de bus en ik liep samen met Lydia en Danique terug. Lydia moest na een tijdje een andere kant op, waarna ik samen met Danique verder liep. Zij bleek een verdieping onder mij te wonen, dus besloten we om de volgende ochtend samen naar school te lopen. Gezellig! En: dan kon ik tenminste niet verdwalen, aangezien we nu weer een andere route liepen... 's Avonds de tweede helft van mijn soep opgegeten en nog even gezellig met mijn ouders en daarna met Sebastienne gebeld en toen... hoorde ik een nieuwe stem! Ik stormde gelijk mijn kamer uit en de persoon die net over de gang liep schrok daar een beetje van (haha). Mijn nieuwe huisgenoot bleek Japans te zijn en hier voor nog 1 week te zijn. Daarna liet ik hem weer met rust en trok me weer terug in mijn kamer. Een tijdje later hoorde ik weer een nieuwe stem. Ik ging deze keer iets rustiger mijn kamer uit en kwam weer iemand anders tegen. Deze Chinese jongen is hier voor nog 2 weken en bleek mijn leeftijd te zijn! Later voegden de Japanner Kazu en de Chileen Christobal zich bij ons en hadden we lol. Daarna ging iedereen terug naar zijn kamer. Toch leuk dat ik een paar huisgenoten heb!

En toen was het tijd voor de eerste echte schooldag... die om 10:30 pas begon! Mijn rooster is namelijk van 10:30-4:15 elke dag. Op dinsdag en donderdag kan ik een extra les volgen en dan begin ik om 9:15. Lekker rustig begin dus! Het tempo lag meteen hoog en het niveau ook, even wennen dus! Maar ook heel leuk en uitdagend. Na anderhalf uur vroeg de leerkracht ons om te gaan staan en moesten we even rekken. Ze vroeg wie er aan yoga deed en toen ik mijn hand opstak vroeg ze mij een yogapose voor te doen in het midden van de klas. Oude Merel had a) nooit haar hand opgestoken en b) dit niet gedaan. Maar nieuwe Merel gaat ervoor en deed een mooie pose voor, waarna een paar mensen uit mijn klas het daadwerkelijk deden! Haha. Daarna weer verder met de les. 's Middags had ik mijn lunchpauze samen met de drie meiden en gingen we in de haven op een mooi plekje in het zonnetje zitten. Aan het einde van de dag waren we allemaal moe. Hoop informatie en lange dag dus vroeg naar bed!


Woensdag zijn de dagen iets korter, namelijk tot 2:30. Onze school organiseert naschoolse activiteiten en vandaag stond een bezoek aan Pylon Lookout op de planning. We hebben ons met ons vieren ingeschreven en er gingen nog een paar andere mensen. Na een volle dag vol ingewikkelde woorden gingen we met een grote groep met de trein naar Circular Quay, de plek waar ferry's, bussen en treinen samen komen. En wauw: Sydney Opera House in de verte! We namen een hoop foto's onderweg en moesten flink wat trappen op om bij de lookout te komen, maar het was het waard. We hadden een mooi uitzicht over de haven en over een deel van de stad en natuurlijk zagen we het Sydney Opera House. Oh wat zou het gaaf zijn als we daar naar binnen konden en een show konden bekijken!

Donderdag was weer een lange dag zoals altijd, eigenlijk niks bijzonders over te melden! Vrijdag was wel weer leuk. Na schooltijd heb ik eerst nieuwe schoenen gekocht en daarna heb ik lekker pizza gegeten (ovenpizza, dat dan weer wel). 's Avonds ging een groep mensen van school uit en op het laatste moment besloot ik om mee te gaan. Dit was eigenlijk super gezellig! We zijn naar een leuke club gegaan waar je zowel kon zitten als kon dansen en hebben eigenlijk het grootste gedeelte van de avond gedanst. Zo rond half een zijn we weer teruggegaan. 

Zaterdag zijn we met zijn vieren met de ferry naar Taronga Zoo gevaren, waar we een mooie wandeling langs de kust zouden maken. De boottocht leverde ons gelijk een prachtig uitzicht over de stad op (en Sydney Opera House). De wandeling duurde in totaal 3 uur en halverwege genoten we van een lunch, waarna we weer terugliepen via een andere weg. De wandeling was echt heel mooi en dus hebben we ook weer veel mooie foto's gemaakt. Op de ferry terug genoten we van het uitzicht en het lekkere weer en kletsten nog wat na. Daarna gingen we via de stad terug naar ons studiehuis waar we ieder onze eigen weg gingen en even tot rust kwamen. Terwijl ik wat op mijn laptop werkte kwamen er twee personen binnen die ik nog niet kende. Een jongen die zich voorstelde en een meisje die glimlachte en doorliep naar haar kamer. De jongen werd niet mijn nieuwe huisgenoot, het meisje wel, maar ik wist haar naam niet.. Nouja, komt nog wel. Om half negen ging ik samen met twee anderen naar het studiehuis van iemand van de groep. Een paar mensen gingen indrinken voordat ze naar de club zouden gaan (drankje kopen = duur). Ik ging alleen voor een drankje totdat ze naar de club zouden gaan, want samen met Danique zou ik daarna de was gaan doen (het is namelijk best prijzig om hier te wassen & drogen). We hadden lol, deden truth or dare (lekker jeugdig) en om kwart over tien liepen wij terug om te gaan wassen en drogen. Dit duurde tot 12 uur en toen was het eindelijk allemaal klaar en konden we naar bed. Ik kreeg nog een stukje mooncake van Minghze aangeboden (iets met Chinese maanjaar? Was wel lekker, niet heel zoet) en dook daarna uitgeput mijn bed in. 


En vandaag is het zondag en maak ik me alweer op voor de nieuwe week! Vandaag een beetje rustig aan gedaan. Nog wat kleine boodschappen gehaald (wow 26 graden buiten, lekker!!), gebakken (blondies!) en gestudeerd. Blijkbaar vielen de blondies in de smaak want ze zijn nu al bijna op (gelukkig heb ik er een paar gered voor mijn studiegenoten en mezelf). Ik ben weer klaar voor een nieuwe week, let's go! 

Speurtocht in Adelaide

G'dday mate!

 

Adelaide, niet de meest toeristische plek van Australië. De meeste mensen gaan naar Sydney, Melbourne, Perth, Cairns, Darwin, Brisbane of andere plekken, maar zeker niet Adelaide. Wat is er dan in Adelaide? Ik vroeg een paar Aussies naar tips in Adelaide maar zij konden me niks vertellen. En waarom ben ik er dan toch? Dat komt door… All you need is love! Haha. In dat programma is Adelaide meerdere keren voorbij gekomen en die naam is in mijn hoofd blijven hangen. Vandaar dat ik dus nu hier zit, en daar ben ik blij om; wat is het hier leuk!

Adelaide ligt in de staat Zuid Australië en telt 1,3 miljoen mensen, terwijl er in heel de staat Zuid Australië 1,8 miljoen wonen. Kan je nagaan! Het grootste gedeelte van Zuid Australië is woestijngebied dus vandaar dat er verder enkel kleine dorpjes zijn. Het is ook geen surfgebied, want Adelaide ligt aan een golf waar nauwelijks hoge golven komen. Het centrum is opgedeeld in lange rechte straten en is 1 square mile, oftewel van noord naar zuid is het een mile lang en van west naar oost ook een mile. De randen van de stad worden aangeduid met 'north terrace' of 'south terrace' enz. om aan te geven in welke richting je loopt. Heel handig, want zo raak je niet zo gauw de weg kwijt! Aangezien er zo weinig bekend is over Adelaide dacht ik dat het wel leuk was om even wat te delen. Doe ermee wat je wil!

 

Woensdag kwam ik aan op het vliegveld van Adelaide. Van tevoren had ik al contact gehad met mijn airbnb eigenaren en zij hadden aangeboden om mij op te komen halen. Super fijn! Ik was helemaal gaar van de vlucht, aangezien ik om 5 uur 's ochtends op moest, maar eenmaal in mijn airbnb kon ik lekker even bijslapen. De eigenaren waren vertrokken naar hun werk en na een dutje werd ik een beetje verward wakker. Het bed waarin ik lag voelde als mijn eigen bed en ik was dus (met mijn ogen dicht) in de veronderstelling dat ik in mijn eigen bed lag, waardoor ik een beetje van streek raakte. Ik herpakte me echter al snel en besloot om na een verfrissende douche een lijstje te gaan maken met dingen die ik wilde zien en doen. Sowieso op 1: een wijntour! Ik zat namelijk in hèt wijngebied van Australië en moest daar natuurlijk wel een bezoekje aan brengen. Daarnaast zocht ik nog naar wat leuke activiteiten in de stad zelf en er was al gauw een hele planning ontstaan met gratis activiteiten, rondleidingen en tours. Ik was tevreden en besloot daarna om mijn ontbijt voor de komende dagen te gaan halen, de supermarkt was 5 minuten lopen. Het regende een beetje onderweg, maar dat deerde me niet. Ik haalde mijn geliefde bak yoghurt en een lekkere zak chips (had ik verdiend vond ik) en ging weer terug. Daarna vertrok ik richting Glenelg. Glenelg is een wijk met een strand en wordt in mijn lonely planet aangeduid als 'Los Angeles' van Zuid Australië. Daar was ik benieuwd naar! Ik had bedacht dat ik daar naartoe zou lopen en dan de tram terug zou nemen, zodat ik bij de Mac uit kon stappen, kon eten en daarna weer terug kon gaan. Haha, lekker gezond ja, maar ik had die dag weinig zin in uitgebreid. Spullen gepakt, beetje warmer aangekleed voor de koude wind en op naar het strand. Het was een makkelijke weg langs de tram en na 30 minuten kwam ik aan in Glenelg. Wat een onwijs leuke plek! Winkelstraatjes, bruisend maar niet te druk en dan ook nog aan het strand. Ik ben eerst de pier opgelopen en heb een tijdje naar de ondergaande zon staan staren, waarna ik terugkeerde en een metrocard kocht om met de tram terug te reizen. Na 5 haltes stapte ik uit voor mijn culinaire versnapering (ha) en daarna liep ik terug naar mijn airbnb. Het was  fijn terugkomen. Ik kroop al vroeg onder de wol, klaar voor een nieuwe dag!

 

Donderdag stond er allereerst een free walking tour gepland om 10:00. Ik stapte op de bus naar de stad en was er binnen een halfuur. Ik had nog wat tijd over voor koffie en daarna liep ik op een leuke jongen af die mijn tourguide bleek te zijn (wat een pret!). We waren met 5 en werden door de kleine straatjes en grotere winkelstraten van Adelaide geleid. Onze tour eindigde bij het Adelaide Oval stadium, waar we afscheid van elkaar namen. Ik kletste nog even na met de tourguide en kwam erachter dat ik hem zaterdag weer zou zien op een tour! Grappig. 

Hierna was het voor mij tijd om lunch te scoren. Ik besloot voor een crêpe met appel te gaan en heb die lekker op een bankje in de zon op zitten peuzelen. Daarna heb ik een beetje rondgeneusd in de winkels en heb mijn weg vervolgd naar de City Art gallery! Hier heb ik mooie en soms ook wat absurde dingen gezien (zoals verzamelde tranen), al was het verhaal erachter dan wel weer interessant. Na de gallery heb ik voor mezelf 2 chocolaatjes gehaald bij de bekendste chocolatier Heigh's (moest van de tourguide) en daarna ben ik weer teruggegaan om een echte avondmaaltijd te maken (veggie, want mijn airbnb eigenaren zijn vegetarisch) en 's avonds mijn eerste chocolaatje op te peuzelen. Helaas duurde dit allemaal wat langer dan gepland, omdat ik een behoorlijke soepkip was (en ik at die avond niet eens soep!). Ik stapte namelijk geheel overtuigd bij de verkeerde halte uit, halte 18. Ik moest naar 23. Oh, dat loop ik wel, dacht ik optimistisch, waarna mijn speurtocht startte. Ik dacht: oh dan volg ik gewoon de bushaltes! Tja, maar dan moet je wel de juìste bushaltes volgen! Ik nam namelijk de route van bus 248 in plaats van 245.... En dus heb ik een gigantisch rondje gelopen, totdat ik geen zin meer had en bij een bushalte ben gestopt waar toevallig net een bus aan kwam rijden. Aangezien mijn telefoon leeg was had ik geen idee waar ik nou precies zat en waar ik heen moest, het enige wat ik wist is dat ik naar busstop Morphett Road moest, halte 23. Maarja, we passeerden halte 23 en dat was niet mijn halte! De aardige buschauffeur liet me bij een busstop halverwege Morphett Road uitstappen en toen besefte ik me waar ik was. Nog een lang stuk verwijderd van mijn busstop, maar in ieder geval op de juiste weg. 's Avonds heb ik de kaart erbij gepakt, gezien hoe onwijs stom ik heb gelopen en daarna mezelf uitgelachen, waarna ik lekker mijn chocolaatje in mijn mond stak. 

 

Vrijdag was het dan toch echt tijd voor de wijntour! Adelaide is bekend om de wijnen en dus was een bezoek aan een wijnvallei hoognodig. Ik had via een kortingssite een leuke tour uitgezocht waar 2 wijntastings bij zaten en een lunch.  Ik kwam 's ochtends vroeg aan bij het busstation en zag dat er alleen maar grijze bolletjes in de wachtruimte zaten! Nou, dat ging leuk worden. Bij de halte zelf zag ik ook nog jongere mensen aankomen en toen werd ik weer een beetje gerustgesteld. Totdat… Ik merkte dat er meerdere tours vertrokken en ik had lekker decadent voor een tour met lunch en 2 winetastings gekozen dus zat ik alsnog met grijze bolletjes in de bus. Al zaten er voorin ook 4 jonge Chinezen, maar die spraken geen Engels dus weinig conversatie mogelijk. Afijn, de buschauffeur was grappig en vertelde veel informatie over de wijnstreek Barossa Valley. Om 11:00 was het al tijd voor de eerste winetasting! Mijn vader heeft me goed geleerd hoe je wijn moet proeven en mijn moeder en ik hebben dat altijd nauwlettend nagedaan en dus was het voor mij niks nieuws hoe je wijn moest proeven. Dus, als een van de jongeren was ik de meeste mensen voor en stak mijn neus in het glas om te ruiken. Haha, iedereen keek me een beetje beduusd aan! Algauw was iedereen aan het proeven en het was echt heerlijke wijn. We kregen maar liefst 6 wijntjes om te proeven en kregen daarna nog een paar hapjes en koffie/thee. 

Hierna reden we verder en zagen onderweg kangoeroes terwijl we ons naar de volgende wijngaard begaven. Hier kregen we nog eens 4 wijntjes te proeven, die ook weer goed smaakten. Daarna was het tijd voor de lunch. Je kon kangoeroe hartige taart bestellen, maar ik vond het toch te zielig om skippy op te eten. De lunch was prima en hier kregen we nog 2 kleine glaasjes wijn bij. Ik had ondertussen prima contact gekregen met de oudere mensen en we kletsten er op los. Met een vrouw uit Nieuw-Zeeland praatte ik over au pair zijn en uiteraard Nieuw-Zeeland. Tot slot reden we nog naar Hahndorf, een Duits dorpje. Leuke Duitse winkeltjes met soms Duitse muziek op en gebouwtjes in Duitse stijl. Het regende en het was koud, dus het was veel winkeltjes in. Het zal vast prachtig zijn in de herfst als de lange brede allee omringd met bomen verkleurt! De bustrip van Hahndorf terug naar Adelaide reed via een oud stuk snelweg dat nu niet meer als snelweg diende, simpelweg omdat mensen te vaak stopten om naar koala's in de boom te kijken. En we hadden geluk want ook wij zagen pluizige bamboebeertjes in de boom zitten! Wat schattig en wat leuk om ze in het wild te zien! Uiteraard ga ik nog een keer naar een park waar ik ze echt goed kan zien (en misschien zelfs kan knuffelen). 's Avonds heb ik weer heel culinair *kuch* gegeten en ben ik weer vroeg onder de wol gekropen.

 

Zaterdag heb ik voor het eerst weer eens uitgeslapen (7 uur) en heb ik een luie ochtend gehad. Ik vertrok al lopend naar Glenelg (want mijn ovkaart was leeg) en kon mijn kaart daar opladen. Daarna haalde ik een lekkere lunch die ik al op had voor de tram kwam en ben ik met de tram naar de stad gereden. Ik had namelijk om 1 uur een tour door Adelaide Oval. Dit is het cricket en football stadium. Momenteel is het football seizoen bezig. Ik snap van beide sporten niet heel veel, maar de tour was interessant en ik heb leuke foto's kunnen maken. Uiteraard zag ik mijn tour guide weer (hee hallo!) maarja hij was met zijn vader dus dat werd niks (hehe). Ik liep van het stadium naar mijn volgende bestemming: museum van Zuid-Australië. Grappig genoeg kwam ik weer mijn tour guide tegen die op een niet-werkende scooter zat en na een paar tips te hebben gegeven namen we weer afscheid. Het museum was erg mooi en erg groot. Ik heb hier best een tijdje doorgebracht! Aboriginal art, wildlife in Australië, pacific history (van de eilanden zoals Samoa en Tonga) en een beetje over de polar expedities. Hierna besloot ik om nog even door de botanische tuin te slenteren, maar na een paar minuten had ik het alweer gezien en besloot terug te keren naar mijn airbnb om mijn koffer in te pakken. 


Zondag zat het er alweer op en ben ik weer door de airbnb eigenaren naar het vliegveld gebracht. En toen was het tijd om naar Sydney te vliegen en te beginnen aan mijn laatste avontuur, studeren en wonen in Sydney! Heel erg veel zin in, heel erg benieuwd naar en toch ook een beetje spannend weer… Wordt vervolgd!!!

Op naar Melbourne

G'dday mate!

Deze wereldreiziger is inmiddels in kangoeroeland aangekomen en zit daar alweer even. Na een fantastische 4 weken samen met mijn ouders in Nieuw-Zeeland was het tijd voor het laatste avontuur. Ik ben mijn ouders heel erg dankbaar dat zij mij zijn komen opzoeken en we hebben een onvergetelijke tijd gehad. Het afscheid was zwaar, maar ook dat hoort erbij. 

Mijn reis ging verder in Melbourne. Na het overvliegen van de Tasman zee kwam ik 's avonds laat aan in Melbourne, de culturele hoofdstad van Australië. De echte hoofdstad is Canberra, maar is daar zitten alleen maar alle belangrijke mensen en ministeries. Om Australië te beleven moest je sowieso naar Melbourne, was mij gezegd. Dus: Melbourne! Vrijdagavond in de taxi gestapt en op weg naar mijn airbnb. Ik had nogal budgetproof geboekt en kwam aan bij een oud gebouw. Ik moest de lockbox vinden bij het hek waarin de sleutels zaten. Na wat gedraai kreeg ik het open en toen moest ik uitvinden welke sleutel de juiste was om het hek open te krijgen. De blauwe? Bruine? Grijze? Kleine grijze? Het was de grijze (en hoe vaak ik dat wel niet vergat..) en het hek ging open. Het was al erg donker en ik wist dat er beneden een winkel zat dus dacht ik dat ik verder moest lopen. Daar zat een deur, waar dus de bruine sleutel op moest. En toen stapte ik de keuken binnen.. maar ik kon niet verder! Het leek wel alsof ik in een escaperoom zat. Dus weer terug de keuken uit en terug naar het hek. Daar zag ik ineens wel de zijdeur en probeerde weer alle sleutels (het was de blauwe, mijn geheugen werkte als een zeef die avond) en stapte naar binnen. Ik moest een trap op en zeulde mijn hutkoffer naar boven. Boven moest ik nog een deur openmaken en moest mijn deur optillen om hem open te krijgen.. En het was koud! Maar goed, ik was er. Ik heb al mijn spullen uitgestald en ben maar gauw gaan slapen.

De volgende ochtend werd ik wakker in een vreemde airbnb in een vreemde stad (en nee, ik had niet net de nacht van mijn leven gehad want het was nogal koud) en ik werd ineens overspoeld met verdriet. Het afscheid van mijn ouders drong ineens diep door. Zij gingen weer terug naar huis. Ik niet, ik zat weereens in Verweggistan waar ik niks en niemand kende. Voor het eerst had ik echt flink heimwee. Ik snapte mezelf niet meer, waarom heb ik ervoor gekozen om door te gaan naar Australië en niet gewoon lekker naar huis te gaan? 8 maanden was toch meer dan genoeg? Het kostte me mijn ochtend om eruit te komen, maar het is me gelukt. Ik heb flink uitgehuild, het kwam vanuit mijn tenen. Om 12 uur besloot ik dat ik mezelf bij elkaar moest rapen, verdorie. Ik sprak mezelf streng toe en ben gaan kijken naar leuke tours. Ik heb er toen twee geboekt, voor zondag en maandag. Zo had ik in ieder geval al wat te doen op 2 dagen en kon ik de overige 2 dagen Melbourne verkennen. Het deed me beter voelen en ik besloot om op pad te gaan. Beneden kwam ik de eigenaar tegen en kon ik van alles vragen over het openbaar vervoer. Ik zat op 5 minuten lopen van de tramhalte af en kon zelfs via google pay (hey, modern he!) een kaart kopen en dan daarmee reizen. Bijzonder, maar verrekte handig! Scheelde me weer een extra ovkaart. Zo rond 1 uur kwam ik in het stadscentrum uit. Ik ben op goed geluk uitgestapt en kwam uit bij Federation Square, een groot plein waar je fijn kan zitten en wat goed centraal zit. Ik heb daar even zitten bedenken waar en wat ik wilde doen en besloot toen eerst om eten te gaan zoeken en geld te gaan pinnen. Daarna wilde ik een stadswandeling uit mijn lonely planet lopen, maar het ging al mis bij de eerste straat en toen besloot ik om gewoon de meute te achtervolgen. Af en toe besloot ik om een andere straat in te slaan in plaats van de straat waar de menigte liep en dat bracht me naar leuke steegjes en verborgen cafeetjes. Ik nam wat foto's en besloot dat het om 3 uur toch wel weer genoeg was. Ik stapte op de tram terug en kwam bij het strand terecht. Huh?! Hier was ik toch niet ingestapt? Oeps.. Verkeerde halte! Ach, geen probleem, ik loop wel gewoon even naar het strand. Ik kreeg hier wel weer even last van verdriet en heb een tijdje naar het water zitten staren. Na een kwartier vond ik het welletjes en ging weer terug. Ik stopte onderweg nog even om wat boodschappen te halen en daarna voelde ik me alweer beter, boodschappen doen gaf me een gevoel van stabiliteit. 's Avonds heb ik een soepje op en daarna nog even met mijn ouders gebeld. Het ging alweer beter. 


Zondagochtend vroeg uit de veren! Er stond een tour naar de Grampians op de planning. Ik moest ervoor zorgen dat ik om 7:10 's ochtends voor een hostel stond. Het was maar een kwartier lopen dus bleef ik nog even wat langer liggen. Maarja, dan helpt het niet als je de verkeerde kant op loopt! En dat zo'n drie keer! Ja, en toen ik dus doorhad dat het straat nummer 4 was (ik zat op een kruispunt) toen kwam ik in tijdsnood. Uber dan maar! Gelukkig kwam ik daardoor ruim op tijd aan. We werden met een busje opgehaald en naar het centrum gebracht, waar we in een andere bus stapten. Ik had een groep van 12 en had een gezellige Franse tourguide. Het was 250 km rijden naar de Grampians (ook nog terug!) en het eerste stuk was saai dus sliepen we nog even bij. We stopten in een klein plaatsje voor een sanitaire stop en morning tea en daarna reden we weer verder naar het bezoekerscentrum en tevens Aboriginal museum. Hier kregen we de gelegenheid om deze geschiedenis te bestuderen en daarna was het dan toch echt tijd voor de Grampians! De Grampians is een nationaal park vol rotsformaties, erg indrukwekkend. We zijn naar drie verschillende plekken gereden. Bij de eerste zagen we niet zoveel, want het was nogal mistig. We aten hier onze lunch en reden daarna verder naar de Mackenzie Falls. Deze waterval valt als een soort trappetje naar beneden. Het was een flinke daling (+ flinke klim!) maar het was erg mooi. EN: er zaten kangoeroes te chillen bij de parkeerplaats! WOOOOWWW eerste kangoeroes gezien! Helemaal te gek. We doken er als paparazzi op af en waren in rep en roer. Terwijl we langzaamaan weer rustig werden reden we naar de laatste stop. Deze plek wordt ook wel Jaws of Death genoemd, omdat het a) op twee kaken lijkt en b) je er te pletter kan storten. Op foto's had ik inderdaad mensen erop zien staan, maar dit is illegaal. Er staat nu ook een hek omheen. Ik ben dan wel een daredevil, maar dat doe ik niet! Het was wel heel indrukwekkend om te zien. We bleven hier een tijdje en reden toen terug via een andere waterval naar een cricketveld in het dorpje waar we eerder die dag naar het bezoekerscentrum gingen. Er was ons beloofd dat we kangoeroes zouden zien. Ze komen pas tevoorschijn als het minder warm is, zo tegen het einde van de middag. Het cricketveld zat vol met kangoeroes! Wauwie! Mamakangoeroes met een baby in hun buidel, baby kangoeroes, overal zaten ze. En hoewel ze wild zijn, zijn ze daar gewend aan mensen en bleven dan ook gerust gras eten op het moment dat we dichterbij kwamen. Zo schattig!! Ik zag er ook een paar hoppen!!! Oh ik smolt helemaal. Ons was ook verteld dat we niet naar het mannetje moesten gaan, want dan ging hij met je vechten. Gelukkig zat er geen mannetje op dat moment. Na een flinke tijd kangoeroe kijken stapten we weer in de bus terug naar Melbourne. Onderweg nog voor een slappe frietjes en sanitaire stop in hetzelfde dorpje gestopt en daarna helemaal terug. Ik was van plan nog te gaan netflixen, maar ik viel doodop in slaap. Wat een dag!


Maandagochtend was mijn tweede tour en moest ik nog vroeger uit de veren (zucht). Ook nu werd ik weer opgehaald door een busje en stapte in het centrum over in een ander busje. De stemming zat er al goed in en ik kletste al gelijk met twee Amerikanen. Vandaag stond The Great Ocean Road op het programma. Deze weg strekt zich uit van Melbourne naar Adelaide en is meer dan 240 km lang. In 1914 zijn soldaten die terug waren gekeerd van de 1e wereldoorlog hieraan begonnen en er werd aan gebouwd tot aan 1932. Vandaag moesten we maar liefst 600 km rijden en zouden 2/3 van de weg rijden. We stopten eerst na een lange rit voor koffie en koek en ik raakte aan de praat met Roger. We hadden een gezellig gesprek over onze reizen en ons leven. Daarna reden we door naar de plek waar de weg begint. Hier zie je twee dingen: Memorial Arch (voor de soldaten) en een groot bord boven de weg waarop staat 'Great Ocean Road'. We zijn hier gestopt en hebben mooie foto's gemaakt. Daarna zijn we bij een aantal strandjes en mooie plekjes gestopt en in Apollo Bay stopten we voor lunch. Na de lunch moesten we uiteraard even naar de beste ijszaak van de Great Ocean Road om het te proeven en inderdaad, het was verrukkelijk. Weer opgeladen reden we verder naar een regenwoud waar we even onze benen strekten en daarna zochten naar koala's. En ja hoor, hoog in de bomen hing een propje wat een koala zou kunnen zijn! Ze waren te hoog en te ver om het goed te zien, maar het was wel leuk om te zien. Hierna was het tijd voor onze twee laatste plekken: Loch Arch Gorge & de 12 Apostelen. Eerst Loch Arch Gorge. In het regenwoud was ik in gesprek geraakt met Hari, een Indiase jongen die in Maleisië woont en werkt. We trokken de rest van de trip samen op en maakten foto's van elkaar. Loch Arch Gorge was prachtig: ruwe kliffen, mooie stranden en prachtige zichten. De 12 Apostelen was iets soortgelijks, alleen zag je hierbij een aantal rotsformaties op een rijtje staan. Ooit waren het er 12 (of nooit), maar nu kan je er nog maar 7,5 tellen. Allemaal weggeslagen door het water en geërodeerd. Desondanks was het indrukwekkend. En toen was het alweer tijd om terug te rijden naar Melbourne, een rit van 3 uur. De tourguide reed aardig door en dropte ons een voor een op onze ophaalplek. Ik werd als laatste gedropt en at toen maar gelijk het resterende beetje soep en dook daarna gelijk mijn bed in. Wat een lange, maar mooie dag!


Dinsdag had ik in eerste instantie geen plannen. Ja, ik kende iemand van mijn Vietnam trip die hier woonde en ik had afgesproken wat met haar te gaan eten die avond, maar verder was het nog leeg. Hari en ik besloten samen om Melbourne verder te verkennen en spraken af om 10:30. We startten onze ochtend met een bezoek aan het National Museum of Victoria (goed hè!) en liepen langs verschillende tentoonstellingen (waaronder Nederlandse landschappen, wiehoe!) op drie verschillende levels. Hierna namen we een lekkere bak koffie in het zonnetje en kletsten erop los. We vergeleken hoe bepaalde zaken waren geregeld in onze landen en kwamen veel over elkaar te weten. We zaten hier een aardig tijdje en hadden als volgende plan om ergens te gaan lunchen voor we de free walking tour zouden volgen. Ik wist nog een leuk verborgen straatje van mijn eerdere expeditie en we streken daar neer voor een wrap en een sandwich. Wat ook meteen ons avondeten, zo heftig en groot was het! Als dit de porties zijn dan kom ik in december terug als de hulk! (nee geintje). We zochten de verzamelplek voor de tour op en werden voorgesteld aan Andreas. Hij begeleidde ons door Melbourne heen en liet ons alle leuke en verborgen plekjes zien. Melbourne is bekend om de streetart, iets dat in eerste instantie door de overheid werd gezien als iets verschrikkelijks. De toeristen bleven er speciaal voor komen en toen het in de lonely planet werd geschreven was het een teken voor de overheid dat het een trekpleister was en dat het toch moest blijven. We hebben veel van dit soort steegjes met streetart gezien. Sommige heel duister, sommige vrolijk. In sommige straten kan je de laagjes van de muur afpellen. We hadden een tour van 1,5 uur en daarna kreeg ik een bericht dat het meisje van de Vietnam trip ziek was en het dus niet door kon gaan. Hari had zich opgegeven voor een meetup groep om sterren te gaan kijken 's avonds, dus toen ik dit bericht met hem deelde vroeg hij me mee en had ik gelijk weer wat te doen. Ons avondeten bestond uit een kop koffie want het eten zat nog steeds tot boven en om 7 uur verzamelden we voor het treinstation. Terwijl Hari een ovkaart ging kopen werd ik aangesproken door Thi, een Vietnamees meisje. We raakten aan de praat en deelden onze verhalen. Zij was 10 jaar geleden naar Melbourne gekomen en woont er nu, haar ouders zijn iets later ook overgekomen. Ze heeft een eigen food store (Vietnamees eten) en nadat ze mij de foto's had laten zien kreeg ik toch wel honger... We vertrokken met de trein naar een plek op het platteland en liepen hier naar een groot leeg grasveld, waarschijnlijk een cricketveld. Hier zagen we de sterren onwijs goed! Ook werd er van ons allemaal (85 man) een professionele foto gemaakt waarop je de sterren onwijs mooi zag. Het duurde even en het werd koud, maar tjee wat was het mooi! Samen met Hari en Thi vermaakte ik me wel. Op een gegeven moment begon de groepsleider over bezeten plekken en de pub die op deze verlaten plek stond scheen ook bezeten te zijn. Brrr...... Ik heb maar nergens meer naar gekeken behalve naar de sterren! Gelukkig waren we met 85. Na een uur was iedereen op de foto geweest, hadden we een groepfoto gemaakt en gingen we weer terug met de trein. Het duurde nog wel even voor we terug waren en dus toen we er eindelijk waren stapte ik gelijk een uber in. Het was al laat en ik moest de volgende dag 5 uur 's ochtends op om op tijd op het vliegveld te zijn. Ik nam afscheid van Hari en Thi en stapte in mijn uber pool. Leuk hoor, weer wat nieuws. In mijn airbnb heb ik nog met mijn ouders gebeld, mijn koffer opnieuw ingepakt en daarna ben ik maar gaan proberen te slapen. 


En nu zit ik alweer in Adelaide! Time flies. Ik heb hier 4 dagen en die heb ik al lekker volgepropt. Zondag volgt er een nieuwe update vanuit Sydney! See ya later mates! 


 

Culturele onderdompeling en de prachtige natuur ontdekken

Xin chào!


Mijn laatste blog over Vietnam schrijf ik alweer terug in Nieuw Zeeland. Vanochtend om 7:50 ben ik hier geland! Ik heb mijn overige spullen bij mijn host family achtergelaten en dus heb ik de skybus naar Silverdale genomen.

Helaas moesten we Hoi An verlaten en vertrokken we naar Hue met de bus. Dit was een korte rit en 's middags hadden we dan ook vrije tijd. Ik ben samen met mijn kamergenoot de straten gaan verkennen en kwamen leuke winkeltjes tegen. Mijn vader had me gevraagd ook een leuk armbandje voor hem te kopen en ik stuitte eindelijk op een leuke in een knus winkeltje in Hue. Maarja, zou het passen? De meeste Aziaten hebben kleinere polsen dus dat was moeilijk inschatten. Gelukkig voor mij was m'n kamergenoot zeer spontaan, stapte op een westers uitziende man buiten af en vroeg hem de armband te passen. En het paste! Super grappig. 's Avonds hebben we lekker gegeten en zijn we uit geweest. Ik bleef niet te lang want de volgende ochtend moest ik vroeg op voor... Een motorbike tour!
Dat was zo melig. Drie Vietnamese mannen stonden de volgende ochtend op 3 van onze groep te wachten en toen konden we achterop. We werden over het platteland gereden langs tempels, plaatselijke marktjes (waar we witte sinaasappel hebben geproefd.. Opmerkelijk maar wel lekker! En nee hij was niet beschimmeld!) En we zagen ook nog diverse pagoda's. We kregen even een boottochtje en werden aan de overkant weer opgehaald. Wat was dit leuk!! En gelukkig voor ons waren ze zeer ervaren met dit gekke verkeer.
Ik heb daarna even wat anders aangetrokken en ben toen met iemand van de groep naar de oude stad gegaan. Dit was de vroegere stad, Hue was oorspronkelijk de hoofdstad maar dit is uiteindelijk veranderd in Hanoi. Torenhoge stadsmuren en water scheidde de oude stad af van de rest. Het was echt wel groot en er stonden heelveel tempels in. We raakten af en toe wel even de weg kwijt, maar kwamen uiteindelijk weer terug bij de ingang. Massief, kleurrijk en uitgestrekt, dat is hoe het er daar uit zag. 's Avonds gingen we weer met de groep uit eten en besloot ik een opdracht uit mijn travel journal te doen, namelijk neem het derde gerecht van de menukaart zonder te kijken. Vet spannend want wie weet wat ik zou krijgen. Ik liet iemand anders voor me bestellen en de groep liet me zelfs eerst blind proeven. Geen idee, maar lekker was het wel. Het bleken dumplings met garnalen erin te zijn, gestoomd in bananenbladeren. Het was echt super lekker! Mijn avontuur heeft goed uitgepakt.

De volgende ochtend vertrokken we weer met de bus op weg naar Phong Nha-Ke Bang National Park. Hier verbleven we in een homestay. Hoewel de bedden net planken waren hadden we verder niks te klagen. Ik heb die avond frietjes gegeten, daar was ik even aan toe! De volgende ochtend gingen we het nationale park in. Je hebt hier talloze mooie grotten en kan er door de jungle trekken. Wij gingen een grot in, de Paradise Cave. Wow wat was dit mooi! Zo hoog en al dat gesteente zat zich in de loop van tijd heeft gevormd, echt prachtig. We zijn hier een flinke tijd ingebleven om alles te kunnen zien en vertrokken daarna weer terug naar de homestay voor een lunch. Sommige wilden nog naar een andere grot waar je in kon varen en vertrokken na een uurtje. Ik bleef samen met een paar anderen. De rest van de tijd deden we niet zoveel omdat het veel te warm was (40).

's Avonds vertrokken we met de bus naar een grotere plek om op de laatste nachttrein te stappen. Eerst haalden we nog even een heerlijke banh mi voor avondeten en wat snacks voor in de trein en daarna stapten we op. De trein bracht ons naar Hanoi. Helaas had ik deze nacht moeite met in slaap vallen en was de trein erg luid en schokkerig, dus was ik nog erg slaperig toen we in Hanoi aankwamen. 
We vertrokken naar ons hotel om ons op te frissen en kregen daarna weer een wandeltour van onze reisleider. Ze bracht ons naar een lokaal restaurantje waar ik een heerlijke frappuchino en banh mi met ei had en daarna was iedereen weer opgeladen zodat we de tour konden vervolgen. We liepen verder en ik moest weer even wennen aan het drukke verkeer. We kwamen in the old quarter, het oude en toeristische gedeelte waar de straten zeer smal zijn. Leuk feitje: als je naar een specifiek product op zoek bent dan moet je naar de straat met dezelfde naam. Ben je bijvoorbeeld op zoek naar nieuwe schoenen dan ga je naar de schoenenstraat. Super grappig!
De wandeltour eindigde voor mij en vier anderen bij een spa waar we alle vijf een massage namen. Eventjes een uurtje ontspannen. Ik dacht ik neem een lekkere aromatische massage.. Het begon ermee dat mijn masseuse op mijn rug klom en in mijn rug, schouders en nek begon te porren. Auw! Nouja, het deed niet echt zeer maar het was een raar gevoel en niet bepaald ontspannend voor mij. Ohh waar was ik aan begonnen?? Gelukkig ging ze daarna wel echt masseren. Af en toe kreeg ik van die meppen, dat gehak met twee armen, en af en toe duwde ze haar vingers in mijn rug of trok ze aan mijn vingers en tenen, maar hee alles daar tussen was ontspannend en dit was toch ook wel weer een ervaring!
Na de massage heb ik me opgefrist in mijn hotelkamer en ben ik erop uit gegaan met een paar anderen op weg naar het prison museum van Hanoi. Je merkte hier wel goed de Franse invloed, de meeste dingen waren ook in het Frans vertaald. Het museum was indrukwekkend en ook wel wat confronterend, maar goed om te zien. We dronken daarna nog een koffie, liepen naar een supermarkt en gingen toen terug naar het hotel. 's Avonds stond een bezoekje aan het bekendste Pho (spreek uit fur) restaurant gepland. We moesten buiten in de rij wachten voor een plek en konden niet met z'n allen aan een tafel, dus splitsene we op. Tjeetje, wat was dit lekker!!! Het is noedelsoep met rundvlees met een sterke bouillon. Gooi er een beetje chilisaus in en het is perfect! Zeker een aanrader om te proberen. 

De dag erop vertrokken we voor een nachtje, we reden met de bus naar Halong Bay, namen de ferry naar Cat Ba Island en stapten daarna weer op de bus. Wauw, wat is Cat Ba Island mooi!!! Zo groen en zo ruig en zo rustig. Genieten! We reden naar een boot waar we een waanzinnig lekker en uitgebreide lunch kregen terwijl we langs de eilandjes en drijvende marktjes gingen. Nadat we onze buiken rond hadden gegeten trokken we onze zwemkleding aan. We gingen namelijk kajakken! Reddingsvest aan en instappen maar. Beetje wiebelig maar niemand is eruit gevallen. Onze kajak guide was zeer enthousiast en spetterde af en toe een kajak helemaal nat. Ik zat veilig want voor me zat een meisje die een dag geleden een tattoo had laten zetten en die mocht niet nat worden. Ik zat dus achter en deed het meeste werk, mijn kajakkameraad was een beetje moe, maar dat gaf niet want zo had ik een beetje een work out. Sterkste moest immers achter! We kwamen langs de prachtigste plekken en moesten op een bepaald moment zelfs achterover leunen om onder een rots door te gaan. Wel een beetje spannend maar ook gaaf! Ik was eerst bang dat ik klem zou komen te zitten door dat reddingsvest maar het viel gelukkig mee. Na een tijdje zijn we weer teruggekeerd en hebben we nog op de boot gechilld voordat we weer teruggingen naar het centrum. Hier checkten we in in ons hotel, zijn 's avonds nog uit eten gegaan en hebben een drankje gedaan en zijn daarna gaan pitten. 

De volgende ochtend gingen we alweer terug naar Hanoi. Het was weer een lange reisdag en eenmaal in het hotel was ik een beetje misselijk, maar na even gelegen te hebben was het weer beter. Mijn kamergenoot ging erop uit voor een tattoo en ik besloot een douche te nemen. Hm, er miste een deur. Ach, dat kan nog. Hé, de standaard is kapot.. Of toch niet? Ik probeer het gewoon. Met gevaar voor eigen leven, ik kreeg hem bijna op m'n hoofd! Aangezien ik hier nog een extra nacht bleef heb ik dit bij de receptie gemeld, ze checkten het en ik kreeg een andere kamer. Veel luxer en met werkende douche! 
We zijn 's avonds voor de laatste keer met z'n allen uit eten geweest en hebben daarna nog wat drankjes gedaan op iemands hotelkamer. Daarna nam ik afscheid van de groep want ik bleef dus nog een dag langer. De volgende ochtend had ik een tour geboekt met een Vietnamese studente. Dit was heel bijzonder en ik heb onwijs veel geleerd en gezien! Ik ben naar het Ho Chi Minh museum geweest, heb het Mausoleum gezien, heb door het Franse deel gelopen, het oude deel gelopen, heb bun cha en crab rolls geprobeerd (noedelsoep met gebarbecued varkensvlees), heb een oud traditioneel huis van binnen gezien en heb tot slot nog een prachtige tempel gezien. In de stromende regen liepen we samen onder een plu, af en toe namen we een taxi. Eenmaal terug in mijn hotelkamer was ik compleet doorweekt. Ik heb een heerlijke douche genomen, maskertje opgedaan, nog wat snacks gehaald voor 's avonds en heb de rest van de avond in mijn bed tv gekeken en gefacetimed met mijn ouders. Vrijdagochtend werd ik opgehaald en werd ik naar het vliegveld gebracht, waar mijn reis weer ten einde kwam. Via Hong Kong ben ik uiteindelijk weer in Auckland terecht gekomen. Het voelde toch wel een beetje als thuiskomen. 

En nu zit ik in spanning af te wachten tot ik eindelijk mijn lieve ouders ga zien na 7 maanden. Morgen ga ik naar het vliegveld en dan wacht ik ze op bij de deur in de aankomsthal. Ik kan niet wachten, het is nu eindelijk zover. Mijn lieve ouders vliegen de wereld over om hier met mij een prachtige roadtrip te maken. Ik voel me gezegend en sta te popelen om ze te knuffelen en stevig beet te pakken. Skype is fijn, maar het niet kunnen aanraken is toch wel een gemis. Ik ga vanavond vroeg naar bed, al denk ik niet dat ik veel kan slapen.. 

Vietnam was een prachtig avontuur, maar laat nu maar het volgende avontuur beginnen! Ik ben er klaar voor! 

Kusjes van jullie wereldreiziger 

Shopping Walhalla Hoi An

Xin chào! 

Vanavond is alweer mijn laatste avond in Vietnam! Wat gaat de tijd toch snel als je het naar je zin hebt. 

Na Tuy Hoa stapten we voor de tweede keer op de nachttrein. Deze keer waren we voorbereid en hadden we een warme trui meegenomen. De airco was echter minder koud en we kregen warmere dekens. Deze nacht verliep vrij soepel en iedereen sliep prima. De volgende ochtend kwamen we in Danang aan waar we de bus naar Hoi An namen. In het hotel fristen we ons op en gingen we op pad voor ontbijt. We eindigden in een schattig cafeetje, weggestopt in een smal steegje. De koffie was er verrukkelijk en ik genoot intens van mijn yoghurt met fruit. We kregen nog een koffie uitleg en daarna was het tijd voor de wandeltour. 

Onze reisleider nam ons mee door de straten van Hoi An. Wauw, wat is het mooi en kleurrijk! Overal hangen lampionnen in allerlei kleuren. We keken onze ogen uit terwijl we luisterden naar de informatie. Na een tijdje kwamen we aan bij de Blue Eye Tailor. Onze reisleider zei dat dit een van de betere en bekendere tailors is. We keken onze ogen uit in de winkel. Overal om ons heen prachtige stoffen en verschillende ontwerpen qua kledingstukken. Bijna iedereen streek neer om in de designboeken te bladeren. Ik had al een idee in mijn hoofd en zag een paar mooie stoffen in de winkel. Ik raakte in gesprek met My en we bespraken de opties. Toen koos ik mijn stof uit en nam ze alle maten op. Het zou de volgende dag al klaar zijn! Helemaal happy streek ik neer op de bank om te zien wat de anderen deden. Na een tijdje begon het te kriebelen en keek ik in een van de designboeken (niet handig!) en zag ik een prachtige jumpsuit. Ik wist ook al meteen welk stofje ik wilde. My kwam meteen aan, ik kreeg nog wat korting aangeboden en ja hoor ik was om! Nieuwe maten opgemeten, idee doorgegeven en toen kon ik dus twee mooie op maat gemaakte kledingstukken verwachten! 

Nadat iedereen uitgestopt was streken we neer voor lunch. We aten Banh Mi op de beste Banh Mi plek in Hoi An! En druk dat het was. Ik had nog niet eerder banh mi op maar was zeer benieuwd en bestelde er een met bacon. Een banh mi is een vers krokant broodje (soort baguette) met daarop vlees/vis/vegetarisch en sla, ui en saus. Heerlijk!! Daarna gingen we ieder onze eigen weg. Ik liep samen met m'n kamergenoot door de straatjes en na een tijdje besloot ik om terug te gaan naar het hotel om wat bij het zwembad te chillen. Niet de meest ideale plek voor een zwembad, een drukke straat met veel uitlaatgassen, maar ach het was lekker verfrissend. Ik had zelfs nog sjans met twee Vietnamese jongens! Duurde kort, want toen ze vroegen hoe oud ik was en ik 22 zei, was ik te oud. Fraai is dat! Om half vijf stond er een fietstour op het programma. We deden allemaal een helm op en sprongen op onze fiets. Was wel even spannend om de drukke straten over te steken! Gelukkig gingen we steeds tegelijk als een groep dus bleven we ongedeerd! De tocht was mooi, we reden langs boerderijen, rijstvelden en door smalle steegjes. 's Avonds zijn we allemaal uit eten gegaan en hebben een gezellig avondje gehad. Helaas kon ik niet al te lang blijven omdat ik nog steeds last had van mijn oog. Het zat dicht, deed pijn en er kwam steeds spul uit. M'n reisleider zocht het dichtstbijzijnde ziekenhuis op en dus had ik een nieuw plan voor de volgende ochtend. 

Om 8 uur liep ik de warme straten door op weg naar het ziekenhuis. Het was gelukkig schoon en ik werd vriendelijk doorverwezen naar de internationale afdeling. Hier sprak ik eerst met een verpleger over mijn klachten, daarna gingen we een kamer in en kwam er een andere verpleger om mijn temperatuur op te nemen. Toen kwam de dokter binnen. Hij deed wat nors en bekeek mijn oog een minuut lang terwijl hij vragen stelde. Tenslotte schreef hij me medicatie voor. Het kon een allergische reactie op de vieze lucht hier zijn. Ik nam de medicatie mee naar mijn hotel en nam mijn eerste dosis in. Wonder boven wonder leek het meteen al een beetje te werken! Ik heb samen met mijn kamergenoot weer heerlijke koffie gehaald bij hetzelfde café en daarna was het tijd om onze kleding op te halen! Wauwieeee wat was het mooi. Het zat als gegoten en stond zo mooi! Helemaal heppie de peppie. We gingen met z'n allen lunchen en daarna trokken mijn kamergenoot en ik er weer op uit om wat dingetjes op de marktjes te kopen en rond te lopen. 's Avonds trok ik mijn nieuwe jumpsuit aan en ging ik samen met een paar van de groep uit eten in een all you can eat restaurant. Dat betekent hier: je gaat zitten, bestelt een drankje en daarna wordt de tafel volgeladen met tig borden eten. Mijn hemel ik wist niet waar ik moest beginnen! De springrolls waren het lekkerst. 

De volgende ochtend hadden we weer een rit met de bus op de planning, met als bestemming Hue. Met een beter oog stapte ik op de bus en genoot onderweg van het uitzicht op de zee, jungle en bergen. Mijn volgende blog zal ik jullie vertellen over Hue en Phong Nha-Ke Bang National Park. To be continued! 

Rust in de Mekong Delta en Tuy Hoa

Xin chào!



Inmiddels ben ik alweer bijna op het einde van mijn reis en ik geniet met volle teugen van dit land. Het eten is heerlijk, de straten zijn gekleurd, de groep wordt steeds hechter en elke dag zie ik weer nieuwe mooie plekken en ervaar ik weer totaal nieuwe dingen.

Waar ben ik intussen geweest? Na het drukke Ho Chi Minh was ik blij dat we de rust op gingen zoeken in een homestay in de Mekong Delta. We reden hier met de bus naartoe en kregen eerst een boottour door over de Mekong. Grappig joh: gammel bootje met plastic stoeltjes erop, overal waar je keek zag je deze toeristenboten voorbij varen. We zagen onderweg de drijvende vismarkt (hutjes op het water) en bezochten meerdere lokale (toch ook wel toeristische) plekken. Zo liepen we langs fruitbomen en kregen gedroogd fruit om te proeven, snoepten we van de coconut candy en zagen hoe de chocola werd gemaakt van cacaoboon tot chocoladereep. Het was een dagje voor proeven en om je heen kijken en zo rond lunchtijd gingen we verder met de boot naar de volgende plek. Hier moesten we even een stukje lopen en kwamen uiteindelijk bij een klein steigertje aan. In groepjes van 3 gingen we in de kleine bootjes met een mannetje achterop die als een soort gondelier onze boot over de rivier bracht. Over de bruine rivier door de jungle met Vietnamese hoedjes op, wat een ervaring! We werden afgezet bij een lokaal cafeetje en kregen een onwijs uitgebreide lunch. Springrolls, soep, broodjes, fruit, pannenkoekjes, noem maar op. Het was zalig en we waren daarna weer helemaal opgeladen. Ik streek nog even neer in een hangmat voor we naar de homestay reden. Dat was spannend, want ik had nog niet eerder in een homestay geslapen! 

De homestay lag prachtig aan het water en we hadden nette kamers tot onze beschikking. 's Avonds kregen we een heerlijke (uitgebreide) maaltijd en dronken we nog een drankje na afloop. Het was op en top genieten daar! Toch was iedereen toch ook wel blij om de volgende dag weer terug naar Ho Chi Minh te gaan, want in de homestay was er verder niet zoveel te doen. 

We namen de bus terug en brachten de rest van onze middag door in de drukke stad. 's Avonds fristen we ons nog even op voor we de nachttrein in gingen. Spannend! De coupé leek een beetje op een hut op een boot en we sliepen er met z'n vieren in. Ik had de rustige coupé en kroop al gauw onder m'n laken. Onze airco blies zo hard en maakte het zeer koud. Niet aan gedacht! Volgende keer een trui mee. De rit was hobbelig en luid maar ik heb wat kunnen slapen (denk aan de magische bus in Harry Potter 3 en je weet hoe het voelt). De volgende ochtend kwamen we aan in Tuy Hoa, een groot dorpje waar 1 vd 800000 Vietnamezen Engels spreekt. We trokken gauw andere kleren aan in het hotel en gingen daarna op stap om te ontbijten. Wat ben ik blij dat je hier ook broodje ei kan eten als ontbijt! Ik moet er niet aan denken om steeds noedels zo vroeg in de ochtend te eten.. Na het ontbijt deden we een tour door Tuy Hoa. Onze reisleidster vertelde steeds informatie over de plekken. We kwamen bij een prachtige tempel waar de monniken rondliepen en ons een ritueel lieten zien. Ook zagen we een mega groot boeddhabeeld staan. De tempel liet een diepe indruk op ons na en sommige van ons gingen zelfs mediteren! Na deze rust vertrokken we naar een katholieke kerk die net ging sluiten, dus veel tijd hadden we niet. De kerk zelf was vrij somber en grijs van buiten, maar wel indrukwekkend. De volgende stop was een stukje strand met rotsblokken, geliefd bij de locals. We liepen er rond en namen er mooie foto's. Och wat hadden we allemaal zin om te gaan zwemmen! Maar voordat we dat deden reden we eerst naar een zeer lokaal eettentje waar we noedels en rijst met zeevruchten aten, vers van de pers. Aangezien ik door de warmte niet veel trek had besloot ik 'alleen maar' een bord met rijst en groenten te nemen. Dat bleek dus een berg te zijn, mijn hemel!! Lekker was het wel. Na ons eten was het dan eindelijk tijd om te gaan zwemmen. Het water was heerlijk maar op het strand zelf en het zand was super heet. Gelukkig hadden we een soort parasol om onder te liggen. 

We hebben 's avonds samen gegeten (keertje pizza genomen) en ik ben vroeg naar bed gegaan want mijn oog deed de laatste paar dagen zeer. De volgende dag hadden we vrije tijd en ben ik samen met mijn kamergenoot op stap geweest door Tuy Hoa. Aan het einde van de middag gingen we bij de rest van de groep zitten die de hele dag aan het zwembad doorbrachten. 's Avonds gingen we net zoals de mensen daar op straat eten. We streken neer op de plastic stoeltjes en ik nam een Vietnamese pannenkoek. Lekker joh! Met ei en groenten en dan als een soort omelet geserveerd. Daarna was het alweer tijd om onze spullen te pakken en ons om te kleden voor de nachttrein die ons naar Hoi An zou brengen. En daar keek ik zeer naar uit! 


Voor nu houd ik het even bij deze plekken, anders wordt mijn blog wel erg lang! Binnenkort meer over Hoi An, Hue en Phong Nha-Ke Bang National Park. 

Hen gap lai! (see you later!) 

Chaos in Ho Chi Minh City

Xin chào!


Ik zit nu inmiddels twee dagen in Vietnam en ik kan het met een woord beschrijven: chaos!!
Mijn vlucht is redelijk voorspoedig verlopen. Van Auckland naar Hong Kong had ik wat vertraging omdat we over de Filipijnen zouden vliegen, maar daar was een cycloon dus moesten we een nieuw reisplan volgen. Daardoor werd mijn transfer zeer krap om te halen, en met mij nog vele anderen. Er werd aangekondigd dat we naar het grondpersoneel moesten en daar aan moesten geven dat we een transfer hadden naar een van de genoemde plekken. Toen we uitstapten liep ik samen met degene van mijn rij, die toevallig ook naar Ho Chi Minh vloog, en zagen we onze namen op een briefje staan. Deze jongen leidde ons over het vliegveld, waarbij we zelfs nog moesten rennen want we hadden nog een halfuur! Gauw paspoort controle en douane door en eenmaal bij onze gate aangekomen: het boarden was nog niet eens begonnen.. Afijn we hadden het gered!
De chaos begon pas echt toen ik landde in Ho Chi Minh. Eerst een uur in de rij gestaan voor de paspoortcontrole en daarna op zoek naar mijn shuttle. Ik stapte naar buiten en schrok me wezenloos. Er stonden tig dranghekken opgesteld met een gigantische mensenmassa erachter, overal bordjes met namen en tjonge wat was het klam. Mijn ogen gingen meteen tranen dus ik was zeer opgelucht toen ik mijn naam zag! Oversteken deed hij met gemak en ik moest weer even wennen aan het verkeer, ze rijden hier aan de 'normale' kant! In de auto op weg naar het hotel kon ik eindelijk relaxen. Ja, totdat we de parkeerplaats verlieten. In spanning heb ik toe zitten kijken hoe we door het verkeer gingen. Gewoon gaan, toeteren als iemand 1 seconde niet door rijdt, scooters overal, ik was blij dat ik daar zelf niet hoefde te rijden! Maar wat was het gaaf om daar te zijn. Uiteindelijk kwam ik bij mijn hotel aan en kon ik even lekker douchen en bijkomen van mijn vlucht. In mijn kamer zonder ramen had ik gelukkig ook airco.
Ik maakte een plan en besloot op pad te gaan. Zodra ik buiten stond merkte ik dat het lekker hard aan het regenen was. Zal ik wel of niet gaan? Ja kom, je bent niet van suiker. Na een tijdje lopen besefte ik me dat ik de verkeerde kant op was gegaan, links in plaats van rechts. Fijn! Ik twijfelde, zal ik teruggaan? Maar ik liep maar gewoon door in de regen. Na een tijdje zag ik een reisbureau en besloot daar naar binnen te gaan om een tour voor de volgende dag te boeken. Dit werd een ochtendtrip naar de Cu Chi tunnels. Ik keerde daarna weer terug naar mijn hotelkamer, want het regende en ik had verder nergens zin in. Ik heb even tv gekeken en daarna wilde ik naar een soort foodcourt een paar straten verderop. Eenmaal buiten merkte ik dat het nog steeds regende, en niet te weinig ook. Toch wilde ik naar de foodcourt gaan. Twee drukke straten overgestoken stond ik aan de overkant en bedacht ik me. Het regende wel erg hard en het leek alsof er onweer in de lucht hing. Ik ben het dichtstbijzijnde restaurant ingedoken en heb daar een biertje en eten besteld. Was een beetje lastig soms want ze spraken niet erg goed Engels, maar het eten was lekker en ik genoot van de chaos om mij heen.

De volgende ochtend vroeg op, want er stond een tour gepland! Om 7:45 zat ik er klaar voor, ze konden me ieder moment ophalen. En het werd 8:00. En het werd 8:20. En het werd 8:30. Zouden ze vaststaan in het verkeer? Ik zag meerdere bussen passeren, maar geen enkele stopte om mij op te halen. Ik stuurde een appje naar de mensen van het reisbureau en kreeg uiteindelijk een appje terug. Ook was er iemand naar me onderweg. 'ja sorry, de tour guide is je vergeten en is nu al op weg' kreeg ik te horen. VERGETEN?! Heb ik weer. Tja en nu? Ik wilde graag erop uit maar ik moest wel voor 6 uur terug zijn omdat dan mijn groepsreis zou beginnen. Ik besloot terug te gaan naar het reisbureau en daar werd me een andere tour met korting aangeboden die van 1-5 zou duren. Ik heb dit maar geboekt en ben daarna op zoek gegaan naar een bank en een supermarktje. In mijn kamer heb ik me even opgefrist en daarna ben ik naar de foodcourt gelopen, heb er wat rondgeneusd en daarna ben ik nog verder gelopen waardoor ik bij een heel leuk toeristisch maar toch uniek winkeltje kwam en daar een leuk tasje kocht. Helemaal happy ben ik weer door de chaos teruggelopen naar mijn hotel waar ik nog een tijdje heb gechilld tot mijn nieuwe tour zou beginnen.

Gelukkig, mijn tourguide kwam me netjes op tijd halen! In een minivan reden we door het drukke verkeer langs verschillende hotels om mensen op te halen. Nadat we iedereen hadden (9) gingen we op weg naar de eerste plek: reunification palace, de plek van de president voor de Vietnamoorlog en nu een museum. Hierna naar plek twee en drie: de notre dame die helaas onder constructie was en de post office, wat nog steeds als postkantoor gebruikt wordt (meer voor toeristen, maar goed). Onze tour guide was happy en vertelde ons van alles over de oorlog, Franse invloed en andere achtergrondinformatie. Na deze plek gingen we naar een koffieshop, nee niet zoals we in Nederland kennen :), en kregen daar een kopje "weasel" koffie voorgeschoteld. Feitje: de koffiebonen worden door wezels gegeten, die poepen ze uit, de koffiebonen worden dan schoongemaakt (fijn!) en dat maakt het weasel koffie. Het was wat zoet, maar wel oké. 
Plek 4 was het war remnants museum, een museum over de Vietnamoorlog. Indrukwekkend en huiveringwekkend. Brrr, wat een verschrikkelijke beelden hingen er soms. Goed om te herdenken, maar best wel heftig. Plek 5 was Jade Emperor Pagoda, een tempel om te bidden. Vol geuren, kleuren, beelden, vissen en schildpadden(!). Leuk feitje: de mensen geloven in hemel en hel en geloven dat je je plek in de hemel kunt kopen door te doneren, namelijk door een levende vis te kopen en die in het water bij de tempel vrij te laten. Na een aantal jaar worden die vissen dan in de natuur vrijgelaten. Plek 6 was een bekende markt, maar paniek!! We kwamen daar om half zes aan en ik moest om zes uur in het hotel zijn om mijn groep te ontmoeten.. Tja en nu? Taxi of lopen.. Lopen dan maar, dat verkeer schoot voor geen meter op. Ik kreeg instructies en vertrok. Bij de tweede afslag twijfelde ik: links of rechtdoor? Ik liep rechtdoor en had het fout. Gelukkig had ik mijn kaartje bij me en kon ik uiteindelijk uitvogelen waar ik heen moest. Gelukkig was ik die ochtend naar de foodcourt gegaan en herkende ik dat stuk op een bepaald moment. Yes, ik was er bijna! Wat een beleving weer.. Maar ik had het gered en zette door, hoe druk en warm ook.
Ik ontmoette mijn kamergenoot en samen liepen we naar de lobby om de rest te ontmoeten. Ons gezelschap bestaat uit 9 personen en is een combinatie van landen. We zijn na de briefing uit eten gegaan in een Vietnamees restaurant. Ik nam knoflook kip en ontdekte dat er alleen stokjes waren... Oeps, dat kan ik helemaal niet. Maar ik besloot om me niet te laten kennen en al stuntelend heb ik mijn kip met stokjes gegeten! Met een aantal heb ik gezellige gesprekken gevoerd en daarna zijn we teruggelopen. De stad kwam nog meer tot leven in de avond. Wat een licht en geluid en drukte! Overal mensen op plastic stoeltjes om kleine tafeltjes op straat, scooters die zich door de mensenmassa proberen te manoeuvreren, verkopers die je hun bar in willen krijgen.. Kortom: nog meer chaos dan eerst. We zaten met een aantal bij een bar maar werden na een tijdje boos aangekeken omdat we goedkope drankjes namen. Twee van ons wilden geen drankje maar dat mocht niet. Dus zijn we maar terug naar het hotel gegaan!

Morgen gaan we naar de Mekong Delta waar we een boottocht hebben en overnachten in een homestay. Ik ben zeer benieuwd, laat het avontuur maar beginnen!!

Deze reis is mede mogelijk gemaakt door:

Travel Active